Ervaringen doula

Wat een dag zou ’t worden! Ik had behoorlijk last van rugweeën en die kan je helaas niet wegpuffen. Die buikweeën waren wel te doen (lees: weg te puffen), maar die rugweeën!
Ik hoefde niets te zeggen tegen Monique, die zag de weeën aankomen en daar ging ze weer hoor! Heerlijk, dat hele harde duwen in mijn rug. Af en toe kreeg ik ’t commando dat ik iets moest eten of drinken. Ik had van tevoren gezegd dat ik niet wilde dat ze me te lang lieten martelen. Dat als ’t niet vanzelf wilde, dat ik dan hulp zou willen, op wat voor manier dan ook…. Ik weet nl dat sommige vrouwen aangeven absoluut geen hulpmiddelen willen, maar ik wilde juist dat gemartel niet.
Toen ik na totaal 16,5 uur waarvan 2 uur persen, een infuus en behulp van een vacuümpomp eindelijk mijn zoontje op mijn buik had, was ik zo trots op mezelf! Ik had ’t maar mooi gedaan samen met Monique!
Mijn bevalling: daar kijk ik met een tevreden, warm gevoel op terug. En dat is mede te danken aan Monique, mijn doulaFemmy en R

Femmy, november 2011